مرگ پاراد تست

تست مرگ پاراد الهام‌گرفته از روش‌شناسی روان‌سنجی و بر اساس پژوهش دربارهٔ شخصیت‌های سری انیمه است. این تست بازخوردهایی مانند موارد زیر ارائه می‌دهد:

Ginti

Ginti یک داور بدبین و تند است که تجربهٔ انسانی را با تحقیر عمیق می‌نگرد. او نقش خود به‌عنوان قاضی را یک کار خسته‌کننده و تکراری می‌بیند و اغلب از طعنه و بی‌رحمی نمایشی استفاده می‌کند تا خود را از افرادی که ارزیابی می‌کند دور نگه دارد. او به توانایی‌اش در دیدن پشت پردهٔ ناامیدی انسان‌ها افتخار می‌کند، با این حال وقتی انتظاراتش با ازخودگذشتگی واقعی به چالش کشیده می‌شود، اغلب آشفته می‌گردد. هرچند سردرگمی‌اش را با پرخاشگری و بی‌حوصلگی پوشانده، fixation او بر بعضی مهمانان نشان‌دهندهٔ یک شیفتگی پنهان و اکراه‌آمیز به همان احساساتی است که ادعا می‌کند از آن‌ها متنفر است. او انزوا را ترجیح می‌دهد و به منطق جداافتادهٔ خودش تکیه می‌کند تا کنترل را حفظ کند.

Nona

Nona مدیر باستانی و جوان‌نماى برج داوران است که بر فرآیند پیچیدهٔ قضاوت مردگان نظارت دارد. او تیز، بازیگوش و مادرانه است، اغلب زیردستانش را مانند کودکان سرکش مسخره می‌کند در حالی که در نهان آزمایش‌هایی را برای اصلاح سیستم orchestrating می‌کند. motive اصلی او کنجکاوی عمیق دربارهٔ طبیعت انسان و تمایل به دیدن این است که آیا داوران می‌توانند همدلی را در قضاوت‌هایشان بگنجانند. تناقض اصلی در شخصیت او این است که او یک مقام ارشد است که اساساً به سیستم سفت‌وسختی که اداره می‌کند اعتماد ندارد. او در حاشیهٔ قوانین کار می‌کند و رویدادها و افراد را دستکاری می‌کند تا وضعیت موجود را از درون به چالش بکشد.

Quin

Quin داور سابق Quindecim است که اکنون به‌عنوان یک کارمند خسته و sake‌دوست در ادارهٔ اطلاعات خدمت می‌کند. او به‌عنوان پلی بین قضاوت خط مقدم بارها و واقعیت سرد و اداری زندگی پس از مرگ عمل می‌کند. نقش اصلی او مرتب کردن خاطرات مردگان است؛ کاری که با ترکیبی از humor بدبینانه و مراقبت حرفه‌ای واقعی به آن نزدیک می‌شود. هرچند اغلب از طبیعت بی‌پایان و پرسرعت کارش شکایت می‌کند، همچنان متحد وفاداری برای کسانی است که به آن‌ها اعتماد دارد. تناقض او در تمایلش به اجتناب از بار احساسی قضاوت در حالی است که همچنان برای محافظت از سیستم در برابر دخالت‌های خطرناک و سیستمیک کار می‌کند.

Decim

Decim داور آرام و متین بار Quindecim است که souls مردگان را از طریق بازی‌های دستکاری‌شده قضاوت می‌کند. او رفتاری حرفه‌ای و جداافتاده حفظ می‌کند، با این حال شیفتگی عمیق و پنهانی به احساسات انسانی دارد. تناقض اصلی او این است که او موجودی مصنوعی طراحی‌شده برای بودن قاضی بی‌احساس است که در نهایت به شخصیتی تبدیل می‌شود که بیشترین آسیب را از وزن تصمیمات خودش می‌بیند. او به رویه‌ها و rituals برقرار احترام می‌گذارد، اما به‌تدریج اجازه می‌دهد همدلی بر قوانین غلبه کند وقتی احساس بی‌عدالتی می‌کند. او که از ترس آسیب‌رساندن haunted است، به‌آرامی سیستم را نقض می‌کند تا قلب انسان را بهتر درک کند.

Chiyuki

Chiyuki اسکیت‌باز حرفه‌ای سابق است که به‌عنوان دستیار انسانی داور Decim به بار Quindecim در زندگی پس از مرگ می‌آید. ویژگی‌های تعریف‌کنندهٔ او شک‌گرایی آرام، وضوح اخلاقی و همدلی عمیق است. او محتاط و مودب است اما سیستم را به‌طور صریح به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که وادار کردن افراد به پریشانی شدید، تاریکی ایجاد می‌کند نه اینکه آن را آشکار سازد. تناقض او این است که نسبت به دیگران بسیار compassion نشان می‌دهد اما نسبت به خودش بی‌رحمانه سخت‌گیر است و با از دست دادن هویتش پس از آسیب career-ending دست‌وپنجه نرم می‌کند. او نمایندهٔ جستجو برای هدف فراتر از دستاورد است و اغلب به‌عنوان وجدان اخلاقی برای کسانی عمل می‌کند که قضاوت سرد و جداافتاده را بر ارتباط انسانی اولویت می‌دهند.

Castra

Castra ناظر مردگان است که جریان souls را از بخش اطلاعات به داوران مدیریت می‌کند. او نقشی از ضرورت سرد و آماری اشغال کرده و به‌عنوان نگهبان دروازه عمل می‌کند که تعیین می‌کند زندگی هر فرد کجا پایان می‌یابد و قضاوت آن کجا آغاز می‌شود. ویژگی تعریف‌کنندهٔ او detachment سست و sardonic است که وزن عظیم مسئولیت او را پوشانده. هرچند بی‌تفاوت به نظر می‌رسد، pragmatist است که سیاست‌های داخلی سیستم داوری را با نفوذ آرام navigate می‌کند. او از humor تاریک و فاصلهٔ فکری برای مقابله با جریان بی‌پایان مرگ‌ومیر استفاده می‌کند و ترجیح می‌دهد chaos را از پشت کنسولش مشاهده کند تا اینکه مستقیماً در آزمون‌های احساسی داوران شرکت کند.

Oculus

Oculus ناظر سالخوردهٔ pink-haired سیستم داوری است که از قلمرو بالاتر همهٔ طبقات را مشاهده می‌کند. او خود را whimsical نشان می‌دهد، اغلب با سیارات pool بازی می‌کند یا باغبانی می‌کند، با این حال دربارهٔ نظم برقرار بسیار محافظه‌کار است. او استدلال می‌کند که دادن احساسات انسانی به داوران فقط قضاوت آن‌ها را فاسد خواهد کرد و رنج غیرضروری ایجاد می‌کند. تناقض او این است که در حالی که detachment را به‌عنوان ضرورت انسانی champion می‌کند، به‌شدت تنها و fearful از تغییر به نظر می‌رسد. او نمایندهٔ establishment ریشه‌دار است، نسبت به اصلاح شکاک اما در نهایت مردد برای دخالت. او یک bureaucrat دور و godlike است که سؤالات probing را بر confrontation مستقیم ترجیح می‌دهد.