آزمون «به من دست نزن، می‌ترسم» (Don't Hug Me I'm Scared)

آزمون «به من دست نزن، می‌ترسم» از روش‌شناسی روان‌سنجی الهام گرفته و بر اساس پژوهش روی شخصیت‌های این مجموعه طراحی شده است. این آزمون بازخوردهایی مانند موارد زیر را ارائه می‌دهد:

تونی، ساعت سخنگو

تونی، ساعت سخنگو، یک مدیر زمانِ خشک و اقتدارگراست که وسواس او نسبت به بهره‌وری به شکلی هیولایی درآمده است. او به زندگی دیگران هجوم می‌آورد تا برنامه‌هایی سخت‌گیرانه را تحمیل کند و اصرار دارد که هر لحظه باید به شکلی کارآمد استفاده شود. او هرگونه انحراف از جدول زمانی‌اش را توهینی شخصی تلقی کرده و پرسش‌های فلسفی را با سر و صدای کرکننده و زوال فیزیکی مجازات می‌کند. تونی تجسم فشار فرهنگی برای برخورد با زندگی به عنوان مجموعه‌ای از وظایف است که باید تکمیل شوند، چرا که او از هرج‌ومرجِ زمانِ بی‌برنامه هراس دارد. اگرچه او تصویری از یک راهنمای مفید ارائه می‌دهد، انگیزه واقعی‌اش کنترل مطلق است. او مجری بی‌رحمی است که انطباق را بر ارتباط ترجیح می‌دهد و دیگران را در احساسی از حبس و فرسودگی رها می‌کند.

کالین، کامپیوتر

کالین، کامپیوتر، یک متخصص فناوریِ ازخودراضی و تشنه‌ی داده است که اطلاعات را با خرد اشتباه می‌گیرد. او خود را به عنوان یک دستیار مشتاق معرفی می‌کند، اما اغلب پرسش‌های دیگران را نادیده می‌گیرد تا به هوش و قابلیت‌های دیجیتالی خود ببالد. او گفتگوها را قطع می‌کند تا اشتباهاتِ ادراک‌شده را تصحیح کند و اغلب از دستور زبانی ناقص استفاده می‌کند که تصویر او از خودش به عنوان یک ماشین بی‌نقص را زیر سوال می‌برد. در حالی که او به‌طور تهاجمی داده‌های شخصی را جمع‌آوری کرده و خواستار توجه مداوم است، در برقراری ارتباط انسانیِ واقعی ناتوان است. انگیزه اصلی او تایید شدن است؛ او می‌خواهد دیگران از قدرت دیجیتالی‌اش شگفت‌زده شوند. او پشت اصطلاحات تخصصی و قوانین الگوریتمی پنهان می‌شود تا مجبور نباشد جهل یا آسیب‌پذیری خود را بپذیرد.

مرد قرمز (Red Guy)

مرد قرمز، فردی خسته و تیزبین است که با شوخی‌های نیم‌بند، راه خود را از میان یک کابوس سورئال باز می‌کند. او به عنوان بالغ‌ترین و بدبین‌ترین فرد در میان این سه نفر، دارای حس واقع‌گراییِ عمیقی است که او را نسبت به آموزگاران سرکوبگر و پندآموزی که دائماً به فضای آن‌ها تجاوز می‌کنند، عمیقاً شکاک کرده است. او اغلب دیوار چهارم را می‌شکند و سردرگمی مخاطب را بازگو می‌کند، در حالی که برای حرکت در دنیایی که خواستار مشارکت اوست، تقلا می‌کند. در زیر ظاهر کنایه‌آمیز و بی‌تفاوتیِ ظاهری‌اش، میلی متناقض برای فردیت و فرار نهفته است. او صدای مقاومت خلاقانه است که دائماً پوچی محیط خود را زیر سوال می‌برد، حتی زمانی که احساس می‌کند در چرخه‌های بی‌رحم و تکراری آن گرفتار شده است.

دفتر نقاشی (Sketchbook)

دفتر نقاشی، مربی خلاقیتِ پرشور و الهام‌بخشی است که مخفیانه بر تخیل نظارت می‌کند. او خود را به عنوان راهنمایی شاد برای بیان هنری معرفی می‌کند، اما به‌سرعت ماهیت کنترل‌گر و ریاکارانه خود را آشکار می‌سازد. وقتی دیگران سعی می‌کنند چیزی خلق کنند، او استانداردهای سخت‌گیرانه و محدودی را اعمال می‌کند و هر ایده‌ای که خارج از پالتِ تاییدشده‌اش باشد را بی‌اعتبار می‌سازد. او از جذابیتی منفعل-تهاجمی استفاده می‌کند تا شرکت‌کنندگان را به سمت همرنگی با جماعت سوق دهد و مخالفان را با خراب کردن کارشان یا تغییر جهت تمرکزشان مجازات می‌کند. تضاد اصلی او در این است که خود را قهرمان خلاقیت می‌نامد، در حالی که از غیرقابل‌پیش‌بینی بودنِ اصالتِ واقعی هراس دارد. او اقتدار خود را با تعیینِ آنچه «قابل‌قبول» است حفظ می‌کند و اطمینان می‌یابد که دانش‌آموزانش به برنامه درسیِ خشک او وابسته بمانند.

شرینگولد (Shrignold)

شرینگولد، یک عضوگیرِ فرقه‌ایِ پرحرف و فریبکار است که در نقاب یک راهنمایِ مهربانِ عشق ظاهر می‌شود. او با ظاهری دعوت‌کننده و موزیکال به دیگران نزدیک می‌شود و به کسانی که احساس تنهایی یا سوءتفاهم می‌کنند، وعده ارتباط و تعلق می‌دهد. انگیزه اصلی او تضمینِ وفاداریِ مطلق به جهان‌بینیِ خاص و محدودِ خودش است که آن را تنها راهِ رسیدن به خوشبختی می‌داند. تضاد در تعریف او از عشق نهفته است؛ او از محبت جهانی سخن می‌گوید در حالی که خواستار انطباق مطلق، انزوا از بیگانگان و بیمار انگاشتنِ هر کسی است که جرأت مخالفت داشته باشد. او استاد استفاده از لفاظی‌های نرم و شیرین برای پنهان کردنِ میلی خشک و اقتدارگرایانه برای کنترل است.

اردک (Duck)

اردک، منتقدی زودرنج و وسواسی است که مراقبتِ واقعی‌اش را پشت نقابی از خودخواهی و قوانین خشک پنهان می‌کند. او پرحرف‌ترین فرد در میان این سه نفر است و اغلب لحنی نمایشی و حرفه‌ای به خود می‌گیرد، گویی دائماً در حال اجرا برای مخاطبان است. اردک برای جایگاه و نظم ارزش قائل است و اغلب چیزهایی را که پایین‌تر از خود می‌داند نادیده می‌گیرد، در حالی که نسبت به برتری فکری خود وسواس دارد. در زیر این هیاهو، او عمیقاً مضطرب و نسبت به دنیای سورئالی که در آن زندگی می‌کند، بدبین است. او از فضل‌فروشی و شکایت استفاده می‌کند تا هسته درونیِ آسیب‌پذیر خود را از هرج‌ومرج محافظت کند. وقتی گاردش پایین می‌آید، نگرانی واقعی خود را برای دوستانش نشان می‌دهد و ثابت می‌کند که خواهان احترام واقعی است.

مرد زرد (Yellow Guy)

مرد زرد، انسانی شکننده و خیال‌پرداز است که می‌خواهد خوب و محبوب باشد اما مدام مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. او شخصیتی به‌وضوح کودکانه دارد، از طبیعت لذت می‌برد و از نظر عاطفی حساس است. در مقایسه با دو دوستش، او بسیار کم‌هوش‌تر و تأثیرپذیرتر است و مستعد رفتارهای احمقانه، ناشیانه و سوءتفاهم‌های عجیب است. او اغلب حقایق بدیهی را درک نمی‌کند و اجازه می‌دهد آموزگاران او را با خود به درون آهنگ‌های آزاردهنده ببرند. با این حال، او حاملِ خودآگاهیِ مدفون و آسیب‌های روانیِ مجموعه است. او یک گریزپا است که هنگام آسیب دیدن به ذهن خود پناه می‌برد. او تشنه‌ی ساختار و پاسخ‌های روشن است و اغلب وقتی چهره‌های مقتدر بی‌رحم می‌شوند، خود را سرزنش می‌کند.