آزمون کابوس‌های کوچک

آزمون کابوس‌های کوچک الهام‌گرفته از روش‌شناسی روان‌سنجی است و بر پایهٔ پژوهش بر روی شخصیت‌های بازی ویدیویی ساخته شده است. این آزمون بازخوردهایی از این دست ارائه می‌دهد:

مرد لاغر

مرد لاغر هیکلی لاغر و بلندقد است که از صفحهٔ تلویزیون بیرون می‌آید تا با پیگیری آهسته، حتمی و مداوم به دنبال اهدافش برود. او نمایندهٔ آیندهٔ تراژیک کودکی مفید است که مورد خیانت قرار گرفت، شکسته شد و در آغوش سرد برج سیگنال پیر شد. او با خشم وحشیانه حمله نمی‌کند، بلکه به جای آن فضا و فناوری را دستکاری می‌کند تا وضعیت موجود را به آرامی حفظ کند. زندگی او چرخه‌ای آرام از عادت‌های تکراری است که در خدمت نظامی قرار دارد که از فرار از واقعیت تغذیه می‌کند. او در ایجاد ارتباط واقعی با دیگران مشکل دارد و کاملاً منزوی در جهانی از صفحه‌ها مانده است؛ در حلقه‌ای از تکرار آسیب‌های گذشته گیر افتاده است.

سیکس

سیکس بازمانده‌ای کوچک و محتاط با بارانی زرد است که یاد می‌گیرد در جهانی که همه چیز را می‌بلعد، با بی‌رحم شدن خود راه برود. او کاملاً به چابکی و پنهان‌کاری خود تکیه دارد تا از بزرگسالان grotesque که او را شکار می‌کنند فرار کند و ترجیح می‌دهد از سایه‌ها عبور کند تا اینکه بجنگد. استقلال آرام او توسط گرسنگی عمیق و رو به افزایشی هدایت می‌شود که در نهایت او را وادار به انتخاب‌های سرد و ابزاری می‌کند تا بقای خودش را تضمین کند. هرچند او قادر به لحظات کوتاه همکاری است، اما pragmatism سخت‌شده توسط ترومای او باعث می‌شود وقتی در تنگنا قرار می‌گیرد دیگران را سریع کنار بگذارد. او در نهایت با جذب قدرت تاریک آن، خود را با واقعیت شکارچی وفق می‌دهد.

بانو

بانو حاکم ماسک‌دار و پوشیده در کیمونوی «مو» است که با جادوی تاریک و سلسله‌مراتب سختگیرانه کنترل مطلق خود را بر کشتی در حال فروپاشی‌اش حفظ می‌کند. او صورت پیرش را پشت ماسک چینی پنهان می‌کند؛ انگیزه‌اش vanity ناامیدانه و ترس عمیق از دیده شدن به عنوان ناکامل است. هرچند تصویری از آرامش graceful و ساکت ارائه می‌دهد، اما نفرت از خود شکننده‌ای را در خود جای داده که هرگاه مجبور به مواجهه با بازتاب واقعی خودش شود، به خشونت تبدیل می‌گردد. او با نگه داشتن دیگران در فاصله، با انزوای عمیق خود کنار می‌آید و ترجیح می‌دهد از ارتفاع سرد و دست‌نیافتنی حکومت کند تا اینکه خطر نشان دادن هرگونه آسیب‌پذیری به دنیای پایین را بپذیرد.

مو

مو کشتی عظیم‌الجثهٔ فولادی است که به عنوان استراحتگاهی انحصاری برای مهمانان پرخور و کشتارگاهی برای کودکان اسیر عمل می‌کند. این کشتی به عنوان نظامی خودپایدار مصرف مطلق عمل می‌کند که توسط اشتهای سیری‌ناپذیر هدایت می‌شود و نیازمند کار و فداکاری بی‌پایان است. مو سلسله‌مراتب سخت و تسلیم‌ناپذیری را حفظ می‌کند که در آن هر کارگر و مهمان نقش از پیش تعیین‌شده‌ای در تغذیهٔ اقتصاد تاریک آن ایفا می‌کند. آن نمایندهٔ تناقض نهایی پناهگاهی است که کاملاً بر پایهٔ استثمار ساخته شده، راحتی را به فاسدان عرضه می‌کند در حالی که بی‌گناهان را می‌بلعد. با بی‌تفاوتی سرد و مکانیکی عمل می‌کند و موجودات زنده را صرفاً به عنوان سوخت برای نگه داشتن موتورهایش می‌بیند.

برج سیگنال

برج سیگنال نیرویی تغییردهندهٔ واقعیت است که از فرار ناامیدانهٔ همهٔ کسانی که اطرافش هستند تغذیه می‌کند. آن پخش‌کنندهٔ سیگنال هیپنوتیزم‌کننده‌ای است که افراد را در حلقه‌های بی‌حس و تکراری توجه محبوس نگه می‌دارد. هرچند خود را به عنوان پناهگاهی آرام‌بخش از جهانی خشن معرفی می‌کند، در نهان قربانیانش را توخالی می‌کند و نیاز آن‌ها به حواس‌پرتی را به سوخت خود تبدیل می‌نماید. تعارض را با جذب مقاومت، تحریف محیط و بازنشاندن چرخه‌ها مدیریت می‌کند تا وابستگی سوژه‌هایش را حفظ کند. نمایندهٔ تلهٔ نهایی اجتناب است؛ جایی که تمایل به فرار از واقعیت، قفسی غیرقابل‌فرار و خود-تداوم‌بخش ایجاد می‌کند.

سرایدار

سرایدار مراقب کور و بلنددست است که نظم را در «مو» با گرفتن کودکان و بسته‌بندی آن‌ها برای آشپزخانه حفظ می‌کند. او برای حرکت در محیط اطرافش به لامسه و شنوایی تکیه دارد و قلمرو خود را با کارایی مکانیکی و بی‌وقفه گشت می‌زند. روتین برقرارشدهٔ خود را بدون پرسش از بی‌رحمی نظامی که در خدمت آن است دنبال می‌کند و در وظایف محدودش آرامش می‌یابد. وقتی برنامهٔ قابل پیش‌بینی‌اش مختل شود، با وحشت دیوانه‌وار و چنگ‌زدن واکنش نشان می‌دهد. کودکان تحت مراقبتش را صرفاً به عنوان اشیایی برای مرتب کردن对待 می‌کند و تجسم تراژدی مجری سطح پایین است که انسانیتش را در ازای جای امن در ماشینی هیولایی معامله کرده است.

مونو

مونو پسری آرام و مصمم است که کیسهٔ کاغذی بر سرش گذاشته تا از جهانی خصمانه پنهان شود. او به عنوان راهنمای محافظ عمل می‌کند، محیط‌های وحشتناک را به جان می‌خرد تا دیگران را نجات دهد و بارها دست یاری به کسانی که نیاز دارند دراز می‌کند. هرچند همکاری را ترجیح می‌دهد، ترس عمیق او از ترک شدن او را وادار می‌کند که مستقیماً با تهدیدهای هیولایی روبه‌رو شود و از هر ابزار سنگینی که پیدا کند استفاده کند. او قدرتی نهفته و تغییردهندهٔ واقعیت دارد که او را به سمت برج سیگنال مرموز می‌کشاند، با این حال تراژدی او در настойчивش است. با تلاش برای ترمیم جهانی شکسته، خطر مصرف شدن توسط همان نظامی را به جان می‌خرد که با آن می‌جنگد.