Na podstawie badań Adama S. Radomsky'ego, profesora na Uniwersytecie Concordia.
Test na Klaustrofobię (CLQ)
Jak bardzo boisz się ciasnych, zamkniętych przestrzeni?
Ten test opiera się na Kwestionariuszu Klaustrofobii (CLQ), opracowanym przez Adama S. Radomsky'ego, S. Rachmana i współpracowników i opublikowanym w Journal of Anxiety Disorders w 2001 roku. Zamiast traktować lęk przed zamkniętymi przestrzeniami jako jeden lęk, CLQ mierzy jego dwa składniki: lęk przed duszeniem się i lęk przed ograniczeniem.
Jak bardzo jesteś klaustrofobiczny? Aby wziąć udział w teście, wpisz poniżej swoje odpowiedzi.
Pytanie 1 z 26
Wsunięcie się głową naprzód do zapiętego śpiwora wytrąciłoby mnie z równowagi, nawet gdybym mógł z niego wyjść.
| Nie zgadzam się | Zgadzam się |
POWRÓT NASTĘPNE
Klaustrofobia to lęk przed zamkniętymi przestrzeniami i jest jedną z najczęstszych fobii specyficznych. Windy, kabiny samolotów, skanery MRI, tunele, piwnice i ciasno stłoczone tłumy to typowe wyzwalacze, a badania ankietowe sugerują, że znacząca mniejszość dorosłych doświadcza przynajmniej pewnego lęku klaustrofobicznego w takich sytuacjach, przy czym mniejsza grupa spełnia kryteria pełnej fobii. U wielu osób lęk pozostaje łagodny i łatwy do obejścia; u innych kształtuje codzienne decyzje dotyczące podróży, opieki medycznej, mieszkania i pracy – od odmowy badania MRI po wejście na dziesiąte piętro schodami zamiast wjazdu windą.
Kwestionariusz Klaustrofobii powstał z kluczowego spostrzeżenia psychologa S. Rachmana: to, co wygląda na jeden lęk przed zamkniętymi przestrzeniami, jest w rzeczywistości dwojgiem. Osoby w ciasnych miejscach mogą bać się skończenia powietrza albo bać się uwięzienia i niemożności poruszenia się, a te dwa lęki mogą się rozdzielać. Opierając się na tym dwuskładnikowym modelu, Adam S. Radomsky, Rachman i współpracownicy opublikowali CLQ w 2001 roku, prosząc respondentów o ocenę, jak bardzo zaniepokoiłby ich szereg zamkniętych lub ograniczających sytuacji.
Ten test opisuje te same dwa aspekty. Duszenie się obejmuje lęk związany z oddychaniem: niepokój przy maskach i zablokowanych drogach oddechowych, dusznych pomieszczeniach, parnym powietrzu i poczuciu, że nie można wziąć pełnego oddechu. Ograniczenie obejmuje lęk związany z uwięzieniem: bycie przygniecionym, związanym, zamkniętym lub uwięzionym w tłumie, windzie albo zatrzymanym pociągu bez możliwości wyjścia. Oba często występują razem, ale ktoś może mieć wysoki wynik w jednym i niski w drugim, a profil pokazuje każdy osobno.
Badania z użyciem CLQ potwierdziły ten dwuczęściowy obraz. Wyniki odróżniają osoby z klaustrofobią od osób bez niej, śledzą, jak silnego dystresu doświadczają ludzie w ciasnych sytuacjach, takich jak skany MRI i testy behawioralne, i spadają, gdy klaustrofobia jest skutecznie leczona. Składnik duszenia się wiąże się też z lękami związanymi z paniką, ponieważ uczucie braku tchu odgrywa w panice centralną rolę. Razem wyniki sugerują, że wiedza o tym, który lęk dominuje – powietrze czy ucieczka – mówi coś realnego o tym, jak działa klaustrofobia danej osoby, i może kształtować to, które sytuacje są najtrudniejsze: wysoki wynik w duszeniu się wskazuje na maski i duszne pomieszczenia, a wysoki wynik w ograniczeniu na zamki, tłumy i unieruchomione kończyny.
Twoje dwa wyniki aspektów są uśredniane w jeden wynik Klaustrofobii ogólnej, przedstawiony jako procent od niskiego do wysokiego. Obok Twoich słupków wykres zaznacza szacowane wartości porównawcze dla typowego dorosłego, który wypada blisko 31% – większość ludzi zgłasza dość niski lęk klaustrofobiczny. Te znaczniki to przybliżenia przeskalowane z opublikowanych prób badawczych z użyciem oryginalnego kwestionariusza, a nie zwalidowane normy percentylowe dla tego konkretnego testu, więc traktuj je jako przybliżony punkt odniesienia, a nie precyzyjny ranking.
Ten test służy wyłącznie celom edukacyjnym i rozrywkowym. Nie jest narzędziem diagnostycznym i nie może stwierdzić, czy masz fobię specyficzną. Test opiera się na Kwestionariuszu Klaustrofobii, ale używa własnych pozycji i nie jest powiązany z Radomskym, Rachmanem, ich współautorami ani ich instytucjami. Fobie specyficzne dobrze reagują na leczenie, zwłaszcza na terapię poznawczo-behawioralną opartą na ekspozycji, więc jeśli lęk przed zamkniętymi przestrzeniami ogranicza Twoje życie, rozważ rozmowę z wykwalifikowanym specjalistą.
Odniesienia
- Radomsky, A. S., Rachman, S., Thordarson, D. S., McIsaac, H. K., & Teachman, B. A. (2001). The Claustrophobia Questionnaire. Journal of Anxiety Disorders, 15(4), 287-297.
- Rachman, S., & Taylor, S. (1993). Analyses of claustrophobia. Journal of Anxiety Disorders, 7(4), 281-291.
Najczęściej zadawane pytania
Co mierzy ten test na klaustrofobię?
Mierzy dwa odrębne składniki lęku w zamkniętych przestrzeniach: obawy związane z duszeniem się, takie jak trudności w oddychaniu, oraz obawy związane z ograniczeniem, takie jak poczucie uwięzienia lub niemożności poruszenia się.
Co wyniki mówią o moim poziomie lęku?
Otrzymujesz osobne wyniki dla duszenia się i ograniczenia oraz ogólny wynik całkowity przedstawiony jako procent, z przybliżonym znacznikiem miejsca, w którym typowy dorosły uzyskuje około 31 procent.
Jak test oddziela duszenie się od ograniczenia?
Duszenie się obejmuje niepokój związany z maskami, dusznym powietrzem lub zablokowanym oddechem, natomiast ograniczenie obejmuje bycie przygniecionym, zamkniętym lub uwięzionym w tłumie i windzie, a u tej samej osoby oba te lęki mogą mieć różne nasilenie.
Jak mam odczytywać wartości porównawcze na wykresie?
Znaczniki to przybliżone szacunki przeskalowane z wcześniejszych prób badawczych, a nie dokładne normy dla tego testu, więc traktuj je wyłącznie jako ogólny punkt odniesienia.
Jak te wyniki mogą się przydać w codziennym życiu?
Profil może wskazać, które sytuacje są najtrudniejsze, na przykład maski przy wysokim wyniku w duszeniu się lub ciasne pomieszczenia przy wysokim wyniku w ograniczeniu – wyłącznie w celach samopoznania.
English
Español
Português
Deutsch
Français
Italiano
Polski
Українська
Русский
Türkçe
العربية
日本語
한국어
ไทย
汉语
Tiếng Việt
Bahasa 