تست هوش موسیقی

تست هوش موسیقی یک ارزیابی غیررسمی آنلاین بسیار شناخته‌شده است که از پروژه داده ویروسی ویرجیل گریفیث در سال ۲۰۰۹ با عنوان «موسیقی که شما را احمق می‌کند.» الهام گرفته شده است. این پروژه که первоначاً به عنوان یک آزمایش اجتماعی طنزآمیز و اکتشافی در نظر گرفته شده بود، به سرعت توجه عمومی را به خود جلب کرد زیرا ارتباطی بین سلیقه موسیقی و هوش پیشنهاد می‌کرد. با ترکیب ترجیحات موسیقی گزارش‌شده توسط خود افراد با داده‌های تحصیلی، راهی سرگرم‌کننده برای مقایسه هنرمندان و ژانرهای مورد علاقه در برابر سطوح تخمینی IQ ارائه داد.

اساس این پروژه بر پایه داده‌هایی است که گریفیث از هزاران پروفایل فیسبوک متعلق به دانشجویان بیش از ۱۳۰۰ کالج و دانشگاه در ایالات متحده جمع‌آوری کرد. کاربران اغلب موسیقی مورد علاقه خود را در پروفایل‌هایشان فهرست می‌کردند و بدین ترتیب مجموعه داده بزرگی از ترجیحات فراهم شد. گریفیث سپس این علایق موسیقیایی را با میانگین نمرات SAT مؤسساتی که آن دانشجویان در آن تحصیل می‌کردند تطبیق داد. نتایج روی یک نمودار ترسیم شدند که در آن هنرمندان و ژانرها در مقیاسی از تقریباً ۸۵۰ تا ۱۴۰۰ امتیاز SAT قرار گرفتند. در این چارچوب، مدارس با میانگین SAT بالاتر به عنوان proxies برای جمعیت دانشجویی انتخابی‌تر یا عملکرد تحصیلی بالاتر در نظر گرفته می‌شدند.

برای اینکه یافته‌ها در دسترس‌تر و جذاب‌تر شوند، پروژه روشی برای تبدیل نمرات SAT به مقادیر تخمینی IQ معرفی کرد. این کار با استفاده از یک فرمول تقریبی خطی ساده انجام شد: IQ ≈ (۰٫۰۷۲۴ × SAT) + ۳۶٫۳۴. بر اساس مقایسه‌های صدک تاریخی از SAT پیش از سال ۲۰۱۶، این تبدیل به هر هنرمند یا ژانر اجازه می‌داد تا با یک امتیاز IQ تقریبی مرتبط شود. در نتیجه، کاربران می‌توانستند موسیقی مورد علاقه خود را جستجو کنند و تخمینی بازیگوشانه از «هوش موسیقی» خود به دست آورند.

محبوبیت این پروژه پس از پوشش رسانه‌های بزرگ مانند وال استریت ژورنال، FlowingData و Pitchfork به شدت افزایش یافت. با مخاطبان همخوانی داشت زیرا به یک پرسش فرهنگی دیرینه اشاره می‌کرد: آیا سلیقه موسیقی بازتاب هوش است؟ نمودار به نظر می‌رسید پیشنهاد می‌کند که برخی ژانرها — مانند کلاسیک، جاز و indie — با میانگین امتیاز IQ بالاتر مرتبط هستند، در حالی که هنرمندان پاپ mainstream، هیپ‌هاپ و راک تمایل داشتند نزدیک‌تر به محدوده‌های متوسط قرار گیرند.

با وجود جذابیت گسترده‌اش، تست هوش موسیقی محدودیت‌های قابل توجهی دارد. مهم‌ترین نکته این است که آن یک معیار علمی معتبر برای هوش نیست. داده‌ها کاملاً همبستگی هستند، به این معنی که فقط الگوهایی بین متغیرها نشان می‌دهند نه اینکه رابطه علت و معلولی را اثبات کنند. گوش دادن به نوع خاصی از موسیقی هوش فرد را افزایش یا کاهش نمی‌دهد. علاوه بر این، مجموعه داده بر اطلاعات خودگزارش‌شده از رسانه‌های اجتماعی تکیه دارد که ممکن است ناقص یا biased باشد.

عوامل دیگری تفسیر نتایج را پیچیده‌تر می‌کنند. زمینه socioeconomic، مواجهه فرهنگی، و selectivity کالج همگی بر ترجیحات موسیقیایی و نمرات SAT تأثیر می‌گذارند. این متغیرهای زیربنایی باعث می‌شوند نتیجه‌گیری معنادار در مورد هوش صرفاً بر اساس سلیقه موسیقی دشوار باشد.

در نهایت، تست هوش موسیقی به عنوان یک کنجکاوی فرهنگی به جای یک ابزار ارزیابی جدی باقی مانده است. آن همچنان به عنوان یک آزمون سبک، شروع‌کننده گفتگو، و artifact نوستالژیک اینترنت محبوب است. در حالی که visualization جالبی از داده ارائه می‌دهد، ارزش واقعی آن در سرگرمی است و به کاربران یادآوری می‌کند که سلیقه موسیقی بسیار شخصی است و فقط به طور شلی به معیارهای هوش متصل است.

پروژه «موسیقی/کتاب‌هایی که شما را احمق می‌کنند» ویرجیل گریفیث (۲۰۰۹) موسیقی و کتاب‌های مورد علاقه خودگزارش‌شده از پروفایل‌های فیسبوک دانشجویان بیش از ۱۳۰۰ کالج ایالات متحده را تحلیل کرد. او میانگین نمره SAT هر کالج را محاسبه کرد و هنرمندان و کتاب‌های لیست‌شده رایج را در برابر آن میانگین‌های institutional ترسیم کرد. میانگین‌های SAT بالاتر در امتداد محور x به عنوان نماینده مدارس «باهوش‌تر» تفسیر شدند.

نمرات SAT سپس با استفاده از فرمول زیر به مقادیر تخمینی IQ تبدیل شدند: IQ ≈ (۰٫۰۷۲۴ × SAT) + ۳۶٫۳۴.

این پروژه یک visualization طنزآمیز و tongue-in-cheek اینترنتی است و نه یک مطالعه علمی یا معیار معتبر IQ فردی.

میراث و استفاده مدرن

با گذشت زمان، تست هوش موسیقی به شکل‌های زیر ادامه یافته است:

• یک بازی مهمانی
• یک آزمون رسانه اجتماعی
• یک meme نوستالژیک اینترنتی

هرچند نسخه‌های به‌روز偶尔 ظاهر می‌شوند، نمودار اصلی سال ۲۰۰۹ همچنان شناخته‌شده‌ترین نسخه است.

تست هوش موسیقی راه سرگرم‌کننده‌ای برای کاوش رابطه بین ترجیحات موسیقی و داده‌های تحصیلی ارائه می‌دهد. هرچند از نظر علمی محدود است، همچنان یکی از معروف‌ترین «تست‌های IQ» طنزآمیز اینترنت باقی مانده است و برجسته می‌کند که سلیقه موسیقی عمیقاً شخصی است و فقط به طور شلی به هوش متصل است.

منابع

• Frey, M. C., & Detterman, D. K. (2004). Scholastic assessment or g? The relationship between the Scholastic Assessment Test and general cognitive ability. Psychological Science, 15(6), 373–378. https://doi.org/10.1111/j.0956-7976.2004.00688.x
• Griffith, V. (2009). Music that makes you dumb. http://musicthatmakesyoudumb.virgil.gr/
• Griffith, V. (n.d.). Books that make you dumb. http://booksthatmakeyoudumb.virgil.gr/
• IQ Comparison Site. (n.d.). SAT I to IQ estimator. https://www.iqcomparisonsite.com/satiq.aspx
• Taylor, M. (2009, February 27). Books and music that make you dumb. The Wall Street Journal. https://www.wsj.com/articles/BL-DGB-992
• Yau, N. (2009, April 3). Music that makes you dumb. FlowingData. https://flowingdata.com/2009/04/03/music-that-makes-you-dumb/