آزمون احترام در عشق (RPS-20)

احترام به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از پایه‌های اساسی روابط عاطفی سالم شناخته می‌شود، اما پژوهش‌های روان‌شناختی برای چندین دهه عمدتاً بر مفاهیمی مانند عشق عاطفی، امنیت دلبستگی و جاذبه بین‌فردی تمرکز داشتند. برای پر کردن این خلأ مهم و ایجاد روشی ساختاریافته برای ارزیابی کیفیت رابطه، پژوهشگران، جی. آر. فرای و پی. آر. شِیور، در سال ۲۰۰۲ مقیاس احترام به شریک عاطفی (RPS-20) را در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، تدوین کردند. هدف آنان بررسی این بود که افراد چگونه احترام دریافت‌شده از شریک عاطفی خود را ادراک و تجربه می‌کنند؛ یعنی فراتر رفتن از رضایت کلی از رابطه و سنجش رفتارهای مشخصی که نشان‌دهنده توجه عمیق و متقابل هستند.

مقیاس RPS-20 سازه احترام به شریک عاطفی را با بررسی نحوه ابراز ملاحظه، حمایت و ارزش قائل‌شدن برای فرد در تعاملات روزمره عاطفی ارزیابی می‌کند. در یک رابطه، سطوح بالای احترام به شکل گوش‌دادن فعال، تشویق اهداف فردی، تأیید احساسات و تمایل واقعی به رعایت مرزهای شخصی شریک عاطفی آشکار می‌شوند. در مقابل، سطوح پایین احترام اغلب از طریق شکل‌های ظریف بی‌اعتنایی، پافشاری بر خواسته‌های خود بدون سازش، کوچک شمردن نظرات شخصی یا نشان ندادن علاقه به رفاه و تجربه‌های روزمره شریک عاطفی خود را نشان می‌دهند.

در زندگی روزمره، احترام هم به‌عنوان یک نگرش درونی و هم به‌عنوان مجموعه‌ای مستمر از انتخاب‌های رفتاری عمل می‌کند. هنگامی که احترام به‌خوبی شکل گرفته باشد، طرفین احساس امنیت می‌کنند تا افکار واقعی و آسیب‌پذیری‌های خود را به اشتراک بگذارند و اطمینان دارند که حتی هنگام اختلاف‌نظر، دیدگاهشان با مهربانی و توجه پذیرفته می‌شود. شرکای محترم در زمان‌های دشوار کمک عملی ارائه می‌دهند و زمانی که بیش از همیشه به حضورشان نیاز است، در کنار یکدیگر می‌مانند. از سوی دیگر، وقتی احترام کاهش می‌یابد، تعارض‌های معمولی می‌توانند به‌سرعت خصمانه شوند؛ زیرا یکی از طرفین یا هر دو، برنده‌شدن در بحث را بر حفظ اعتماد متقابل و امنیت عاطفی مقدم می‌دانند.

پژوهش‌های تجربی با استفاده از RPS-20 نشان می‌دهند که احترام به شریک عاطفی یکی از بهترین پیش‌بینی‌کننده‌های دوام رابطه در بلندمدت و هماهنگی کلی آن است. اگرچه احساسات ناشی از شور عاطفی به‌طور طبیعی در گذر زمان کم‌وزیاد می‌شوند، احترام بنیانی پایدار فراهم می‌کند که زوج‌ها را در تغییرات پراسترس زندگی و تعارض‌های اجتناب‌ناپذیر پابرجا نگه می‌دارد. مطالعات نشان می‌دهند افرادی که از سوی شرکای خود واقعاً مورد احترام هستند، عزت‌نفس بیشتر، احساس امنیت قوی‌تر و اضطراب رابطه‌ای کمتری را تجربه می‌کنند و در نتیجه رابطه‌ای سالم بر پایه برابری و مراقبت متقابل شکل می‌گیرد.

نشانگرهای مقایسه با جمعیت که در نمودار نتایج شما نمایش داده می‌شوند، مقادیر برآوردشده‌ای هستند که از نمونه‌های پژوهشی منتشرشده با استفاده از مقیاس اصلی به دست آمده‌اند، نه هنجارهای معتبر جمعیتی برای این آزمون آنلاین خاص. هدف از ارائه آن‌ها فقط فراهم‌کردن یک مرجع کلی است تا بتوانید همخوانی پاسخ‌های خود را با داده‌های معمول پژوهش‌های روابط عاطفی بهتر درک کنید، نه اینکه رتبه‌بندی دقیق یا فردی از وضعیت روان‌شناختی شما ارائه دهند.

لطفاً توجه داشته باشید که این ارزیابی صرفاً برای اهداف آموزشی و خوداندیشی ارائه شده است. این آزمون ابزار تشخیصی، ارزیابی بالینی یا ارزیابی رسمی رابطه نیست و نمی‌تواند مشخص کند که یک رابطه عاطفی باید ادامه پیدا کند یا پایان یابد. این آزمون بر اساس مقیاس احترام به شریک عاطفی (RPS-20) است، اما گویه‌های خاص خود را دارد و به جی. آر. فرای، پی. آر. شِیور یا دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، وابسته نیست. اگر دچار پریشانی شدید در رابطه، اختلال مداوم در ارتباط یا دشواری عاطفی هستید، مراجعه به یک درمانگر مجاز ازدواج و خانواده یا متخصص سلامت روان را در نظر بگیرید.

منابع

• Frei, J. R. & Shaver, P. R. (2002). Respect in close relationships: Prototype definition, self-report assessment, and initial correlates. Personal Relationships, 9(2), 121-139.