تست ۷ گناه کبیره

تست ۷ گناه کبیره الهام‌گرفته از روش‌شناسی روان‌سنجی است و بر پایه فهرست کلاسیک رذایل موجود در سنت اخلاقی مسیحی بنا شده است. این تست بازخوردهایی از این دست ارائه می‌دهد:

شهوت

شهوت، اشتهای سوزان در میان گناهان است: کشش تمایل، جذابیت و حسی که می‌خواهد موضوع خود را همین حالا داشته باشد. افرادی که گرایش قوی به شهوت دارند نزدیک به حواس خود زندگی می‌کنند — مجذوب و جذاب، گرسنه شدت، بی‌قرار وقتی زندگی ملایم می‌شود. سنت شهوت را نه به عنوان لذت بردن از خوشی بلکه به عنوان استبداد آن می‌بیند: لحظه‌ای که تمایل دیگر در خدمت عشق نیست و شروع به فرمان دادن به آن می‌کند. زیر این هوس اغلب هدیه واقعی لذت و ارتباط وجود دارد که مزاج‌های سردتر هرگز آن را نچشیده‌اند. درمان قدیمی، اعتدال است نه انکار — تمایلی که بر بند کشیده شود که بتواند به آن احترام بگذارد — تا اینکه شور، تعصب را عمیق‌تر کند به جای پراکنده کردن آن، و لذت مهمان بماند به جای ارباب.

غرور

غرور قدیمی‌ترین گناهان است — همان که سنت آن را ریشه همه بقیه می‌نامد: اعتقاد به ایستادن بالاتر از دیگران، نیاز نداشتن به هیچ‌کس، شایستگی تاج. افراد مغرور با اعتمادبه‌نفس رفتار می‌کنند، معیارهای دقیق تعیین می‌کنند و اغلب تحسین واقعی به دست می‌آورند؛ برتری زبان مادری آنهاست. اما کار سایه غرور مداوم است: نمی‌تواند اشتباه را بپذیرد، نمی‌تواند کمک بخواهد و هر انتقادی را حمله می‌شنود. زیر زره اغلب کمال‌گرایی تنها وجود دارد — ترسی که بودن معمولی به معنای غیرقابل‌عشق بودن است. تواضع، درمان باستانی آن، نه خودتحقیرسازی بلکه شناخت دقیق خود است: کشف اینکه درخواست کمک، افراد را نزدیک می‌کند و اینکه تحسین وقتی نیازی به دفاع از آن نباشد، شیرین‌تر است.

پرخوری

پرخوری گناه زیادی است: اشتهایی که بعد از آمدن و رفتن سیری به مصرف ادامه می‌دهد. میز پرخور مدرن بزرگ‌تر از غذا است — قسمت‌ها، فیدها، خریدها و وعده دوم هر چیز دلپذیر. افرادی که به سمت پرخوری تمایل دارند معمولاً مشتاقان زندگی هستند: میزبانان سخاوتمند، همراهان شاد، عاشقان راحتی که می‌خواهند همه سیر شوند و هیچ‌کس عجله نکند. مشکل از جایی شروع می‌شود که لذت تمام می‌شود و صرف ادامه دادن جای آن را می‌گیرد — مصرف به عنوان بی‌حسی به جای جشن. سنت پرخوری را با درمان اعتدال جفت می‌کند و درس آن پارادوکس مشتاق است: کسی که می‌تواند در «کافی» متوقف شود بیشتر از کسی که نمی‌تواند می‌چشد، زیرا لذت در مزه کردن زندگی می‌کند نه در حجم.

حسادت

حسادت گناه مقایسه است: نگاهی از کنار که زندگی خود را در برابر زندگی همسایه می‌سنجد و آن را ناکافی می‌یابد. کسانی که با حسادت دست‌وپنجه نرم می‌کنند ناظران دقیقی از بخت دیگران هستند — سریع متوجه ترفیع، ستایش و آسودگی که دیگران به نظر می‌رسد از آن برخوردارند می‌شوند. نیش واقعی است و معمولاً ریشه در longing به جای بدخواهی دارد: حسادت، تمایل است که زخم به تن کرده. می‌تواند به کینه تبدیل شود اما همچنین می‌تواند با دقت بسیار نشان دهد که فرد واقعاً چه می‌خواهد. درمان کلاسیک مهربانی است — خواستن خیر همان کسانی که به آنها حسادت می‌ورزیم — و سپاسگزاری، که نگاه را به خانه برمی‌گرداند تا زندگی خود دیگر شبیه باقی‌مانده دیگران به نظر نرسد.

خشم

خشم آتش در میان هفت گناه کبیره است: surge سریع خشم که توهین را با حرارت به جای صبر پاسخ می‌دهد. افرادی که کشش قوی به سمت خشم دارند بی‌عدالتی را به شدت حس می‌کنند و بلافاصله به آن واکنش نشان می‌دهند — کلمه تند، درِ کوبیده، کینه‌ای که با دقت زنده نگه داشته می‌شود. خشم آنها اغلب از وفاداری و آرمان‌های زخمی برمی‌خیزد؛ آنها برای مردمی و اصولی که دوست دارند hottest می‌سوزند. با این حال همان شعله‌ای که شجاعت را شعله‌ور می‌کند می‌تواند دوستی‌ها را بسوزاند و قضاوت را تیره کند و کینه‌های قدیمی می‌توانند سال‌ها دود کنند. اخلاق‌دانان قرون وسطی صبر را به عنوان درمان خشم تجویز کردند و این کار آرام فرد خشمگین است: یادگیری اینکه اجازه دهد آتش گرم کند به جای مصرف، تبدیل حرارت درست به عزم ثابت.

تنبلی

تنبلی سنگین‌ترین گناهان است — نه تنبلی ساده، بلکه اینرسی عمیقی که راهبان قدیمی آن را acedia می‌نامیدند: بی‌حالی نیم‌روزی که هر کاری را مثل بلند کردن سنگ احساس می‌کند. افرادی که به سمت تنبلی تمایل دارند به تعویق می‌اندازند، اجتناب می‌کنند و سرگردان می‌شوند؛ آنها استراحت خود را با حسادت محافظت می‌کنند و اجازه می‌دهند دیگران سرعت را تعیین کنند. اغلب این سکون به جای بی‌تفاوتی، حساسیت را پنهان می‌کند — ترس از شکست، از مسئولیت، از اینکه بیش از حد اهمیت دهد و آسیب ببیند. فضیلت پنهان تنبلی، رضایت است: افراد تنبل به ندرت توسط جاه‌طلبی به له کردن دیگران رانده می‌شوند. درمان آن، طبق سنت،勤 است که در گام‌های کوچک تمرین شود — کشف اینکه شروع کردن تنها بخش سخت است و اینکه حرکت، once شروع شد، پاداش خود را با خود دارد.

طمع

طمع گناه چنگ‌زدن است: گرسنگی به کسب و نگه داشتن، چه گنج پول باشد، possessions یا advantage. کسانی که به طمع کشیده شده‌اند جمع‌کننده و شمارش‌کننده به غریزه هستند — آنها می‌دانند چه دارند، چه به آنها بدهکار است و بعدی چه می‌خواهند. زیر این acquisitiveness معمولاً چیزی نرم‌تر نهفته است: خاطره کمبود، ترسی که کافی نخواهد بود، باوری که امنیت را می‌توان انبار کرد. هدایای طمع واقعی هستند — احتیاط، industriousness، چشمی برای ارزش — اما قیمت آن مشتی است که نمی‌تواند باز شود. سنت charity را به عنوان درمان آن نام می‌برد و سفر روح طمع‌کار دقیقاً همین است: کشف اینکه آنچه بخشیده می‌شود افراد را نزدیک‌تر از هر چیزی که ذخیره شده به هم پیوند می‌دهد.