آزمون غفلت عاطفی دوران کودکی

غفلت عاطفی دوران کودکی تجربه‌ای رشدی و گسترده است که بااین‌حال اغلب نادیده گرفته می‌شود. برخلاف آزار جسمی آشکار یا بدرفتاری کلامیِ عمدی، غفلت عاطفی نه بر اساس آنچه برای کودک اتفاق می‌افتد، بلکه بر اساس آنچه اتفاق نمی‌افتد تعریف می‌شود. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که والدین یا مراقبان اصلی مرتباً متوجه حالات و نیازهای عاطفی کودک نمی‌شوند، آن‌ها را تأیید نمی‌کنند یا به‌درستی به آن‌ها پاسخ نمی‌دهند. از آنجا که غفلت عاطفی شامل نبود توجه است، نه اعمال آشکار آسیب‌زا، بسیاری از افراد بدون اینکه بدانند چرا احساس جدایی، نارضایتی یا شک خاموش و سنگین به خود دارند، وارد بزرگسالی می‌شوند. دکتر جانیس وب، روان‌شناس، برای کمک به روشن‌تر شدن این تجربه گریزان، پرسش‌نامه غفلت عاطفی (ENQ) را در سال ۲۰۱۲ تهیه کرد.

پرسش‌نامه غفلت عاطفی (ENQ) سازه اصلی غفلت عاطفی دوران کودکی و چگونگی بروز تأثیر ماندگار آن در زندگی روزمره بزرگسالی را ارزیابی می‌کند. افرادی که با نیازهای عاطفی بی‌پاسخ بزرگ شده‌اند، اغلب الگوهای عمیقِ اتکای افراطی به خود و سرکوب عاطفی را شکل می‌دهند. در دوران کودکی، هنگامی که ابراز غم، ترس یا نیاز با بی‌تفاوتی، کم‌اهمیت جلوه دادن یا ناراحتی روبه‌رو می‌شد، کودک می‌آموخت که ابراز احساسات بی‌فایده یا دردسرساز است. این موضوع در بزرگسالی به افتخار شدید به مستقل بودن از دیگران، باور درونی به اینکه فرد باید همه دشواری‌ها را به‌تنهایی حل کند، و ناراحتی یا دشواری شدید هنگام ناچار شدن به درخواست کمک تبدیل می‌شود. حتی هنگام رویارویی با رنجی بسیار شدید، افرادی که غفلت عاطفی بیشتری را تجربه کرده‌اند معمولاً به‌جای روی آوردن به دوستان، شریک عاطفی یا خانواده، به درون خود عقب‌نشینی می‌کنند.

یکی دیگر از راه‌های اصلی بروز غفلت عاطفی دوران کودکی، احساس مداومِ گسستگی یا انزوای بیگانه‌وار است. بزرگسالانی که از غفلت اولیه تأثیر پذیرفته‌اند، اغلب گزارش می‌کنند که حتی در میان خانواده، همکاران یا دوستان قدیمی خود نیز احساس غریبه بودن دارند. ممکن است احساس کنند مانعی نامرئی آن‌ها را از دیگران جدا می‌کند و اجازه صمیمیت واقعی یا گرمای عاطفی را نمی‌دهد. از آنجا که احساسات دوران کودکی‌شان نامرئی تلقی می‌شده، ممکن است در شناسایی احساسات خود، درک خواسته‌های شخصی‌شان یا اعتراض کردن هنگام نادیده گرفته شدن مرزهایشان مشکل داشته باشند. آن‌ها اغلب احساس می‌کنند عمیقاً مسئول مدیریت واکنش‌های عاطفی دیگران هستند، درحالی‌که نیازهای اساسی روانی خود را نادیده می‌گیرند.

پژوهش‌های روان‌شناختی درباره غفلت عاطفی دوران کودکی تأکید می‌کنند که پیامدهای آن ماندگارند، اما می‌توان آن‌ها را شناخت و برطرف کرد. مطالعات نشان می‌دهند بزرگسالانی که در سنجه‌های غفلت عاطفی نمره بالایی می‌گیرند، اغلب احساس مزمن پوچی، حس توضیح‌ناپذیر گناه یا معیوب بودن خود، و شفقت پایین نسبت به خود را تجربه می‌کنند. بااین‌حال، چون غفلت عاطفی با حذف‌های نامرئی مشخص می‌شود، نه با آسیب آشکار، آگاه شدن از این الگوهای پنهان اغلب نخستین گام به سوی رشد است. شناسایی کمبود مراقبت عاطفی در سال‌های نخست به افراد اجازه می‌دهد سازوکارهای مقابله‌ای دوران بزرگسالی خود را بازتعریف کنند، آگاهی عاطفی سالم‌تری پرورش دهند و پذیرش حمایت از دیگران را بیاموزند.

نشانگرهای مقایسه با جمعیت که در نمودار نتایج شما نمایش داده می‌شوند، مقادیر تخمینی برگرفته از نمونه‌های پژوهشی منتشرشده با استفاده از مقیاس اصلی هستند، نه هنجارهای معتبر جمعیتی برای این آزمون آنلاین خاص. هدف آن‌ها ارائه مرجعی کلی است تا به شما کمک کند نمره‌هایتان را با میانگین‌های معمول در جامعه مقایسه کنید، نه اینکه رتبه‌بندی دقیقی از وضعیت روان‌شناختی شما ارائه دهند.

لطفاً توجه داشته باشید که این آزمون فقط برای اهداف آموزشی و اطلاع‌رسانی ارائه شده است. این آزمون ابزار تشخیصی بالینی نیست و نمی‌تواند ارزیابی روان‌شناختی رسمی یا تشخیص هیچ اختلال سلامت روانی را ارائه دهد. این ارزیابی بر اساس پرسش‌نامه غفلت عاطفی (ENQ) تهیه شده، اما از گویه‌های خاص خود استفاده می‌کند و به دکتر جانیس وب یا هیچ‌یک از آثار یا مؤسسات مرتبط با او وابسته نیست. اگر در ارتباط با تجربه‌های دوران کودکی یا روابط شخصی خود دچار ناراحتی هستید، لطفاً با یک متخصص واجد شرایط سلامت روان مشورت کنید.

منابع

• Webb, J. (2012). Running on Empty: Overcome Your Childhood Emotional Neglect. Morgan James Publishing.