سبک شخصیتی مازوخیستی

افرادی که دارای ویژگی‌های شخصیتی مازوخیستی هستند، تمایل دارند زندگی خود را حول الگوهای فداکاری خود، تحمل سختی‌ها، و انتظار خاموشی که نیازهای شخصی‌شان همیشه در مرتبه دوم نسبت به نیازهای دیگران قرار خواهد گرفت، سازماندهی کنند. هنگامی که این ویژگی‌ها فراگیر و انعطاف‌ناپذیر شوند و روابط و انتخاب‌های زندگی را به گونه‌ای شکل دهند که به طور مداوم به ضرر یا رنج منجر شوند، از نظر تاریخی به عنوان سبک شخصیتی مازوخیستی توصیف شده‌اند که گاهی اوقات به عنوان شخصیت خودآزار نیز از آن یاد می‌شود. در چارچوب تکاملی زیستی-روانی-اجتماعی که توسط تئودور میلون پیشنهاد شده است، این الگو بازتاب یک سازگاری پارادوکسیکال است که در آن افراد بارها و بارها خود را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهند که باعث ناامیدی، محرومیت یا разочаровانی می‌شود، اغلب در حالی که اعتقاد اخلاقی حفظ می‌کنند که چنین تحملی فضیلت‌آمیز یا ضروری است.

در مرکز سبک مازوخیستی، باور پایداری قرار دارد که ارزش شخصی از طریق فداکاری، صبر، و ظرفیت تحمل سختی بدون شکایت نشان داده می‌شود. رضایت ناشی از راحتی شخصی، شناخت، یا موفقیت ممکن است ناشایسته یا حتی به طور مبهمی ناراحت‌کننده به نظر برسد. در عوض، فرد اغلب حس مشروعیت یا انسجام اخلاقی را هنگام تحمل دشواری یا حمایت از دیگران به قیمت شخصی تجربه می‌کند. به شیوه‌های ظریف، زندگی حول موقعیت‌هایی سازماندهی می‌شود که فرد بتواند هویت خود را به عنوان شخصی مقاوم و بی‌خود تأیید کند.

از نظر رفتاری، افراد مازوخیستی اغلب خود را در نقش‌هایی قرار می‌دهند که شامل مسئولیت بدون شناخت یا تلاش بدون پاداش متناسب است. آنها ممکن است تعهدات سنگین را بپذیرند، ترتیب‌های نابرابر را تحمل کنند، یا در محیط‌هایی بمانند که قدردانی در آنها بسیار کم است. فرصت‌های پیشرفت یا آسودگی ممکن است رد شوند، به تعویق بیفتند، یا با دوگانگی نگریسته شوند. هنگامی که شرایط مطلوب پیش می‌آید، فرد ممکن است با تغییر جهت توجه به سمت نیازهای دیگران یا کم‌اهمیت جلوه دادن دستاوردهای خود پاسخ دهد.

ویژگی رفتاری دیگری تمایل به تضعیف موفقیت یا رضایت شخصی است. برنامه‌هایی که ممکن است به لذت یا شناخت منجر شوند ممکن است با تغییرات لحظه آخری، نگرانی بیش از حد در مورد دیگران، یا اعمال ظریف محدودیت خود قطع شوند. فرد ممکن است با جدیت برای کمک به دیگران کار کند در حالی که اهداف شخصی خود را نادیده می‌گیرد، یا ممکن است انتقاد را آسان‌تر از ستایش بپذیرد. این الگوها به ندرت تلاش‌های آگاهانه برای ایجاد رنج هستند. بلکه بازتاب انتظار عمیقی هستند که زندگی شامل فداکاری خواهد بود و پذیرش چنین فداکاری‌ای فضیلت شخصی را تأیید می‌کند.

از نظر بین‌فردی، سبک مازوخیستی اغلب به صورت سخاوت، وفاداری، و تمایل به کمک به دیگران ظاهر می‌شود. افراد ممکن است به کسانی جذب شوند که به حمایت، راهنمایی، یا اطمینان عاطفی نیاز دارند. آنها اغلب نقش مراقب، میانجی، یا حل‌کننده مشکل را در روابط بر عهده می‌گیرند. در حالی که این ویژگی‌ها می‌توانند آنها را به همراهان ارزشمندی تبدیل کنند، دشواری‌ها زمانی ایجاد می‌شوند که فرد بارها و بارها غفلت یا سوءاستفاده را تحمل کند. چون آنها سختی را به عنوان بخشی عادی از روابط پیش‌بینی می‌کنند، ممکن است در ترتیب‌های نابرابر خیلی دیرتر از زمانی که دیگران عقب‌نشینی کرده‌اند، باقی بمانند.

ابراز عاطفی درون الگوی مازوخیستی اغلب فروخورده است. احساسات ناامیدی، کینه، یا خستگی ممکن است به طور خصوصی 인정 شوند اما با احتیاط یا غیرمستقیم بیان گردند. فرد ممکن است بترسد که ابراز آشکار نیازهای شخصی خود selfish یا بی‌وفا به نظر برسد. در نتیجه، ناکامی‌ها گاهی به طور خاموش انباشته می‌شوند تا زمانی که از طریق انتقاد خود ظریف، خستگی جسمانی، یا withdrawal خاموش ظاهر شوند. با وجود این چالش‌ها، بسیاری از افراد مازوخیستی ظرفیت قوی همدلی و نگرانی برای رفاه دیگران را حفظ می‌کنند.

از نظر شناختی، سبک شخصیتی مازوخیستی با الگوهای تفسیری مشخص می‌شود که بر مسئولیت، فروتنی، و پذیرش دشواری تأکید دارند. هنگامی که بدشانسی رخ می‌دهد، فرد ممکن است آن را به عنوان جنبه‌ای اجتناب‌ناپذیر از زندگی یا چالشی که باید با dignity تحمل شود، تفسیر کند. دستاوردهای شخصی ممکن است به شرایط یا کمک دیگران نسبت داده شوند نه به توانایی‌های خود فرد. برعکس، شکست‌ها یا سختی‌ها ممکن است به عنوان تأییدی پذیرفته شوند که زندگی نیازمند صبر و پشتکار است.

از نظر رشدی، این الگو اغلب با محیط‌های اولیه مرتبط است که در آنها تأیید یا محبت به اطاعت، فداکاری، یا مهار عاطفی مرتبط بوده است. کودکان در چنین تنظیماتی ممکن است آموخته باشند که خواسته‌های شخصی باید تابع نیازهای مراقبان یا مسئولیت‌های خانوادگی قرار گیرند. در برخی موارد، ابراز لذت یا خودابرازی discouraged شده بود، در حالی که تحمل و compliance ستایش می‌شد. با گذشت زمان کودک ممکن است باور را درونی کند که ارزشمندی از خودانکاری ناشی می‌شود نه از fulfillment شخصی.

در رویکرد توصیفی مرتبط با تئودور میلون، تغییرات الگوی مازوخیستی می‌تواند بسته به ویژگی‌های شخصیتی همراه ظاهر شود. برخی افراد شکل وظیفه‌شناسانه‌ای نشان می‌دهند که با تحمل خاموش و وفاداری steadfast به مسئولیت‌ها مشخص می‌شود. دیگران گونه خودانتقادی‌تری را نمایش می‌دهند که در آن رنج شخصی به عنوان شواهدی از شکست اخلاقی تفسیر می‌شود که باید از طریق فداکاری بیشتر اصلاح گردد. الگوی سوم شامل سبک provocatively ظریف است که در آن فرد خود را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که احتمال رد شدن یا ناامیدی در آنها زیاد است و بدین ترتیب انتظار سختی را reaffirm می‌کند.

روابط شامل افراد مازوخیستی اغلب حول نقش‌های نامتقارن شکل می‌گیرند. شرکا یا دوستان ممکن است در ابتدا از صبر و تمایل فرد به ارائه حمایت قدردانی کنند. با گذشت زمان، با این حال، الگوی فداکاری مداوم خود می‌تواند عدم تعادل ایجاد کند. دیگران ممکن است نسبت به دریافت مراقبت بیشتر از آنچه فراهم می‌کنند uneasy شوند، یا ممکن است به تدریج فرض کنند که فرد همیشه ترتیب‌های نابرابر را تحمل خواهد کرد. هنگامی که تلاش‌هایی برای تشویق فرد به پیگیری اهداف شخصی انجام می‌شود، ممکن است با عدم قطعیت یا guilt پاسخ دهد.

عملکرد شغلی بسته به محیط متفاوت است. بسیاری از افراد مازوخیستی در نقش‌هایی که شامل خدمت، مراقبت، یا تعهد بلندمدت به وظایف دشوار است، عملکرد خوبی دارند. پشتکار و قابلیت اعتماد آنها می‌تواند آنها را به مشارکت‌کنندگان ارزشمندی در زمینه‌هایی مانند مراقبت‌های بهداشتی، آموزش، یا خدمات اجتماعی تبدیل کند. دشواری‌ها زمانی ایجاد می‌شوند که فرد بارها بار کاری بیش از حد را بپذیرد، از شناخت اجتناب کند، یا در دفاع از待遇 عادلانه تردید کند. با گذشت زمان این تمایلات ممکن است به exhaustion یا استفاده ناکافی از توانایی‌هایشان منجر شود.

کار درمانی با شخصیت‌های مازوخیستی اغلب بر افزایش آگاهی از اینکه الگوهای فداکاری خود چگونه شکل گرفته‌اند و چگونه بر انتخاب‌های حال حاضر تأثیر می‌گذارند، تمرکز دارد. چون فرد اغلب به فروتنی و مسئولیت ارزش می‌دهد، درمان به دنبال حذف این ویژگی‌ها نیست بلکه تعادل آنها با خودنگری مشروع است. کاوش این امکان که نیازهای شخصی شایسته توجه هستند می‌تواند در ابتدا unfamiliar یا ناراحت‌کننده به نظر برسد. به تدریج، فرد ممکن است شروع به آزمایش با اعمال modest خودابرازی کند و بشناسد که مراقبت از خود compassion نسبت به دیگران را کاهش نمی‌دهد.

پیش‌آگهی برای الگوهای شخصیتی مازوخیستی به طور کلی مطلوب است هنگامی که افراد بینش نسبت به انگیزه‌های پشت الگوهای تحمل خود به دست آورند. همان‌طور که یاد می‌گیرند لحظاتی را که فداکاری غیرضروری یا harmful است تشخیص دهند، ممکن است روابط متعادل‌تری ایجاد کنند و قدردانی بیشتری از دستاوردهای خود داشته باشند. محیط‌های حمایتی که ارزش فرد را بدون نیاز به خودانکاری مداوم تأیید می‌کنند می‌توانند نقش مهمی در این فرآیند ایفا کنند.

به زبان روزمره، سبک شخصیتی مازوخیستی بازتاب زندگی سازمان‌یافته حول صبر، تحمل، و اعتقاد است که ارزش شخصی از طریق فداکاری اثبات می‌شود. این جهت‌گیری می‌تواند dedication و همدلی قابل توجهی را پرورش دهد، با این حال ممکن است افراد را نیز به نادیده گرفتن نیازها و فرصت‌های رضایت خودشان سوق دهد. با تأمل و تشویق، بسیاری کشف می‌کنند که承认 رفاه خودشان با ارزش‌هایشان تناقض ندارد بلکه در عوض اجازه می‌دهد سخاوت و resilience آنها به شیوه‌های سالم‌تر و پایدارتر شکوفا شود.

منابع

Millon, T. (1969). Modern psychopathology: A biosocial approach to maladaptive learning and functioning. Saunders.

Millon, T. (1981). Disorders of personality: DSM-III, Axis II. Wiley.

Millon, T. (1996). Disorders of personality: DSM-IV and beyond (2nd ed.). Wiley.

Millon, T., & Davis, R. D. (1996). Disorders of personality: DSM-IV and beyond. Wiley.

Millon, T., Millon, C. M., Meagher, S., Grossman, S., & Ramnath, R. (2004). Personality disorders in modern life (2nd ed.). Wiley.

Millon, T., Grossman, S., Millon, C., Meagher, S., & Ramnath, R. (2004). Personality disorders in modern life (2nd ed.). Wiley.