Przejdź do treści głównej
Losowy test
Academically Reviewed

Na podstawie badań Christophera G. Fairburna na Uniwersytecie Oksfordzkim.

JedzenieZdrowie psychiczne

Test obsesji na punkcie jedzenia i ciała

Czy Twoje nawyki żywieniowe lub obawy dotyczące ciała powodują u Ciebie cierpienie?

Obawy dotyczące jedzenia i obrazu ciała rzadko mieszczą się w jednej szufladce. Opierając się na modelu transdiagnostycznym Christophera G. Fairburna, Zafry Cooper i Roz Shafran (2003) z Uniwersytetu Oksfordzkiego, ten test bada, jak objawy zaburzeń odżywiania mają wspólny rdzeń, a jednocześnie wyrażają się na różne sposoby.

Jego 35 twierdzeń dotyczy siedmiu sposobów, na jakie jedzenie i obraz ciała mogą się zaburzyć — od ograniczania jedzenia lub napadów objadania się po fiksację na zdrowym odżywianiu, postrzeganym defekcie czy poczuciu niewystarczającego umięśnienia. Które z nich wyróżniają się u Ciebie? Wpisz swoje odpowiedzi poniżej, aby się dowiedzieć.

Pytanie 1 z 35

Czuję satysfakcję, gdy inni zauważają, że jestem zbyt szczupły lub niemożliwie szczupły.

Nie zgadzam się
Zgadzam się

POWRÓT NASTĘPNE

W tradycyjnej klasyfikacji psychiatrycznej problemy z jedzeniem przez długi czas traktowano jako odrębne, sztywno rozdzielone kategorie. Jednak ludzie często przechodzą z czasem między różnymi wzorcami jedzenia. Aby lepiej odzwierciedlić tę rzeczywistość, Christopher G. Fairburn, Zafra Cooper i Roz Shafran (2003) wprowadzili transdiagnostyczną teorię zaburzeń odżywiania. Zaproponowali, że schorzenia takie jak anoreksja i bulimia mają wspólną cechę psychologiczną: nadmierne wartościowanie jedzenia, sylwetki i wagi, gdzie poczucie własnej wartości zależy w dużej mierze od kontroli nad jedzeniem i od wyglądu. Test obsesji na punkcie jedzenia i ciała opiera się na tych ramach, mierząc objawy zaburzeń odżywiania wzdłuż powiązanego spektrum, a nie jako izolowane etykiety.

Test opisuje kilka odrębnych przejawów cierpienia związanego z jedzeniem i obrazem ciała. Anoreksja obejmuje restrykcyjne nawyki żywieniowe, pomijanie posiłków i uporczywy niepokój o sylwetkę, często wraz z przekonaniem o nadwadze mimo zapewnień innych. Bulimię charakteryzuje bolesne błędne koło utraty kontroli nad jedzeniem, po którym następują zachowania kompensacyjne, takie jak wywoływanie wymiotów, skrajne diety czy stosowanie środków przeczyszczających, wraz z głęboką niechęcią do siebie. Napadowe objadanie się cechuje się powracającymi epizodami szybkiego spożywania dużych ilości jedzenia aż do nieprzyjemnego uczucia pełności, którym towarzyszą wstręt, cierpienie i jedzenie w ukryciu.

Poza tymi klasycznymi wzorcami spektrum obejmuje pokrewne formy zaabsorbowania dietą i wyglądem, które wiążą się z podobnym cierpieniem psychicznym. Dysmorfofobia odzwierciedla niemożność zaprzestania rozmyślania o postrzeganych wadach fizycznych, co prowadzi do powtarzalnych zabiegów pielęgnacyjnych, ciągłego sprawdzania się i bolesnych porównań społecznych. Ortoreksja polega na sztywnym skupieniu na czystości diety, naznaczonym ścisłymi zasadami, eliminowaniem całych grup produktów i przytłaczającym poczuciem winy przy odstępstwie od czystego jedzenia. Wybiórczość pokarmowa obejmuje unikające lub restrykcyjne przyjmowanie pokarmów związane z niskim apetytem, dyskomfortem sensorycznym lub lękiem przed negatywnymi konsekwencjami, a nie z obawami o wagę. Wreszcie bigoreksja opisuje zaabsorbowanie poczuciem bycia zbyt małym lub niewystarczająco umięśnionym, co napędza lęk wokół opuszczonych treningów i ukrywanie ciała.

Późniejsze badania mierzyły problemy z jedzeniem w ten sam sposób. Eating Pathology Symptoms Inventory (Forbush i in., 2013) ocenia ograniczanie jedzenia, oczyszczanie, napadowe objadanie się, niezadowolenie z ciała i budowanie mięśni obok siebie, a Hierarchical Taxonomy of Psychopathology (Kotov i in., 2017) traktuje problemy z jedzeniem jako część spektrum internalizacyjnego. Anoreksja i dysmorfofobia są oba zaburzeniami obrazu ciała i często występują razem (Hartmann i in., 2013), a dysmorfia mięśniowa, którą DSM-5 wymienia jako formę dysmorfofobii, bywa umieszczana w spektrum zaburzeń odżywiania (Murray i in., 2010). Patrząc w ten sposób, sztywne czyste odżywianie, budowanie masy, ograniczanie jedzenia i przejadanie się mogą być różnymi drogami prowadzącymi z tej samej troski o kontrolę nad jedzeniem i ciałem.

35 twierdzeń pochodzi dosłownie z opublikowanych źródeł: twierdzenia dotyczące anoreksji, bulimii i napadowego objadania się z naszego Testu wskaźników zaburzeń odżywiania (opartego na pracy Davida M. Garnera), twierdzenia dotyczące dysmorfofobii z naszego Testu dysmorfofobii, a pozostałe z Orthorexia Nervosa Inventory (Oberle i in., 2021), Nine Item Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder Screen (Zickgraf i Ellis, 2018) oraz Muscle Dysmorphic Disorder Inventory (Hildebrandt i in., 2004). Twój wynik pokazuje odsetek dla każdego schorzenia oraz wynik Zaburzone odżywianie ogółem, czyli średnią z siedmiu. Każde schorzenie jest porównywane z szacunkową średnią dla ogółu ludzi; są to szacunki, a nie zwalidowane normy. Ortoreksja, wybiórczość pokarmowa i bigoreksja korzystają z opublikowanych prób: dorosłych z populacji ogólnej (Zagaria i in., 2023), dorosłych bez zaburzeń odżywiania (Presseller i in., 2024) i osób uczęszczających na siłownię (Zeeck i in., 2018). Pozostałe cztery pochodzą od odwiedzających tę stronę, którzy zdecydowali się wypełnić test zaburzeń odżywiania lub obrazu ciała, więc ich surowe średnie są wysokie; zostały obniżone o różnicę między osobami wypełniającymi test ortoreksji na tej stronie a próbą populacyjną Zagarii i in. w zakresie tych samych twierdzeń o ortoreksji, wynoszącą około jednego odchylenia standardowego. Jeśli już, te cztery szacunki wciąż są raczej zawyżone.

Ten test służy wyłącznie celom edukacyjnym i nie jest diagnozą ani zamiennikiem profesjonalnej oceny. Nie jest powiązany z Fairburnem, Cooper, Shafran, autorami wykorzystanych narzędzi ani ich instytucjami. Jeśli Twoja relacja z jedzeniem, ćwiczeniami lub ciałem powoduje u Ciebie cierpienie lub utrudnia codzienne życie, rozważ rozmowę z lekarzem lub specjalistą ds. zaburzeń odżywiania.

Odniesienia

  • Fairburn, C. G., Cooper, Z., & Shafran, R. (2003). Terapia poznawczo-behawioralna zaburzeń odżywiania: teoria i leczenie „transdiagnostyczne”. Badania i Terapia Zachowania, 41(5), 509-528.
  • Forbush, K. T., Wildes, J. E., Pollack, L. O., Dunbar, D., Luo, J., Patterson, K., Petruzzi, L., Pollpeter, M., Miller, H., Stone, A., Bright, A., & Watson, D. (2013). Opracowanie i walidacja Inwentarza objawów patologii jedzenia (EPSI). Ocena Psychologiczna, 25(3), 859-878.
  • Kotov, R., Krueger, R. F., Watson, D., Achenbach, T. M., Althoff, R. R., Bagby, R. M., Brown, T. A., Carpenter, W. T., Caspi, A., Clark, L. A., Eaton, N. R., Forbes, M. K., Forbush, K. T., Goldberg, D., Hasin, D., Hyman, S. E., Ivanova, M. Y., Lynam, D. R., Markon, K., . . . Zimmerman, M. (2017). Hierarchiczna taksonomia psychopatologii (HiTOP): wymiarowa alternatywa dla tradycyjnych nozologii. Czasopismo Psychologii Nieprawidłowej, 126(4), 454-477.
  • Hartmann, A. S., Greenberg, J. L., & Wilhelm, S. (2013). Związek między anoreksją nervosa a dysmorfofobią. Przegląd Psychologii Klinicznej, 33(5), 675-685.
  • Murray, S. B., Rieger, E., Touyz, S. W., & De la Garza García, Lic, Y. (2010). Dysmorfia mięśniowa a dylemat DSM-V: gdzie jest jej miejsce? Artykuł przeglądowy. Międzynarodowe Czasopismo Zaburzeń Odżywiania, 43(6), 483-491.
  • Garner, D. M., Olmstead, M. P., & Polivy, J. (1983). Opracowanie i walidacja wielowymiarowego inwentarza zaburzeń odżywiania dla anoreksji nervosa i bulimii. Międzynarodowe Czasopismo Zaburzeń Odżywiania, 2(2), 15-34.
  • American Psychiatric Association (2013). Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych (wyd. 5). American Psychiatric Association.
  • Oberle, C. D., De Nadai, A. S., & Madrid, A. L. (2021). Inwentarz ortoreksji nervosa (ONI): opracowanie i walidacja nowego narzędzia do pomiaru symptomatologii ortorektycznej. Zaburzenia jedzenia i wagi – badania nad anoreksją, bulimią i otyłością, 26(2), 609-622.
  • Zickgraf, H. F. & Ellis, J. M. (2018). Wstępna walidacja Skali ARFID złożonej z dziewięciu pozycji (NIAS): narzędzie do pomiaru trzech restrykcyjnych wzorców jedzenia. Apetyt, 123, 32-42.
  • Hildebrandt, T., Langenbucher, J., & Schlundt, D. G. (2004). Obawy dotyczące muskularności wśród mężczyzn: opracowanie miar postaw i percepcji. Obraz ciała, 1(2), 169-181.
  • He, J., Murray, S., Compte, E. J., Song, J., & Nagata, J. M. (2021). Test jedzenia zorientowanego na muskularność, Skala dążenia do muskularności i Inwentarz bigoreksji wśród chińskich mężczyzn: konfirmacyjne analizy czynnikowe. Międzynarodowe Czasopismo Badań Środowiskowych i Zdrowia Publicznego, 18(21), 11690.
  • Zagaria, A., Barbaranelli, C., Mocini, E., & Lombardo, C. (2023). Adaptacja międzykulturowa i właściwości psychometryczne włoskiej wersji Inwentarza ortoreksji nervosa (ONI). Czasopismo Zaburzeń Odżywiania, 11(1), 144.
  • Presseller, E. K., Cooper, G. E., Thornton, L. M., Birgegård, A., Abbaspour, A., Bulik, C. M., Forsén Mantilla, E., & Dinkler, L. (2024). Ocena objawów unikania i restrykcji przyjmowania pokarmu (ARFID) za pomocą Skali ARFID złożonej z dziewięciu pozycji u ponad 9000 szwedzkich dorosłych z zaburzeniami odżywiania i bez nich. Międzynarodowe Czasopismo Zaburzeń Odżywiania, 57(11), 2143-2155.
  • Zeeck, A., Welter, V., Alatas, H., Hildebrandt, T., Lahmann, C., & Hartmann, A. (2018). Inwentarz bigoreksji (MDDI): walidacja niemieckiej wersji z uwzględnieniem płci. PLOS ONE, 13(11), e0207535.

Najczęściej zadawane pytania

Co mierzy Test obsesji na punkcie jedzenia i ciała?

Test mierzy objawy w siedmiu obszarach, w tym anoreksję, bulimię, napadowe objadanie się, dysmorfofobię, ortoreksję, wybiórczość pokarmową i bigoreksję.

Co pokazuje mój wynik w Teście obsesji na punkcie jedzenia i ciała?

Twój wynik pokazuje, jak zgłaszane przez Ciebie nawyki i obawy rozkładają się na siedem konkretnych obszarów mierzonego spektrum.

Kto stworzył badania leżące u podstaw Testu obsesji na punkcie jedzenia i ciała?

Test opiera się na transdiagnostycznej teorii zaburzeń odżywiania, opublikowanej w 2003 roku przez Christophera G. Fairburna, Zafrę Cooper i Roz Shafran na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jego twierdzenia pochodzą z Inwentarza ortoreksji nervosa, Skali ARFID złożonej z dziewięciu pozycji, Inwentarza bigoreksji oraz trzech naszych własnych testów.

Czy Test obsesji na punkcie jedzenia i ciała może postawić diagnozę kliniczną?

Nie, ten test samoopisowy jest narzędziem przesiewowym o charakterze informacyjnym, a nie formalną oceną medyczną ani diagnozą psychiatryczną.

Jak powinienem odpowiadać na pytania Testu obsesji na punkcie jedzenia i ciała?

Odpowiedz szczerze na każde z trzydziestu pięciu pytań, opierając się na swoich rzeczywistych wzorcach jedzenia i bieżących obawach dotyczących obrazu ciała.

Test obsesji na punkcie jedzenia i ciała

Dlaczego warto skorzystać z tego testu?

1. Bezpłatnie. Pełny test jest całkowicie darmowy i daje kompleksowe wyniki we wszystkich siedmiu skalach, bez żadnych opłat ani barier.

2. Wierność źródłu. Każde twierdzenie pochodzi dosłownie z opublikowanego narzędzia lub jednego z naszych sprawdzonych testów. Dla pięciu schorzeń, dla których mamy dane odpowiedzi z naszych własnych testów, wybrano twierdzenia, które najsilniej mierzyły dane schorzenie.

3. Wgląd, nie diagnoza. Twoje wyniki mają sprzyjać osobistej refleksji i samopoznaniu; są przeglądem edukacyjnym, a nie oceną kliniczną czy diagnozą medyczną.