Opis INFP

INFPs to idealistyczni i wolnoduchem marzyciele, którzy emanują swobodną tolerancją, co sprawia, że inni czują się swobodnie i opuszczają gardę. W codziennych interakcjach INFPs często mówi się, że mają „lekkie podejście”, gdzie starają się dostosować do nieprzyjemnych okoliczności lub przejść nad nimi do porządku dziennego, nie wywołując sporu czy konfliktu. To adaptacyjne nastawienie czasem powoduje, że inni mylą INFP z kimś nieco ulotnym lub anemicznym, ale dla tych, którzy naprawdę znają INFP, jest oczywiste, że to błędne przekonanie.

W rzeczywistości INFPs mają serię głęboko zakorzenionych przekonań i namiętności, które odczuwają z większą intensywnością niż inni. Krótko mówiąc, ich problem nie polega na tym, że za mało im zależy, ale na tym, że za bardzo im zależy. Z drugiej strony jednak namiętności i przekonania INFP są odczuwane głównie wewnętrznie, gdzie ich doświadczenie tych wartości pogłębia się aż do stopnia głębi, który nie jest natychmiast dostępny dla innych. Stąd, choć prawie wszyscy INFPs mają wspólną intensywność swoich wewnętrznych namiętności, istnieje jednak znaczna różnorodność w tym, jak każdy indywidualny INFP postanawia radzić sobie ze swoimi wewnętrznymi przekonaniami. Niektórzy, jak już wspomniano, unikają angażowania się z innymi poza zaufaną garstką (co powoduje, że inni mylą ich z płaskimi, prozaicznymi postaciami); niektórzy zostają artystami i poetami, nadając kształt swoim osobistym wartościom w prywatnym, równoległym świecie swojej własnej kreacji; niektórzy znajdują odwagę, by mówić głośno, stając się namiętnymi idealistami i aktywistami za sprawę, w którą wierzą; inni jeszcze uciekają się do kombinacji tych strategii.

W ogólności INFPs bardziej interesuje bycie agentami zmian i ułatwianie dogłębnego badania tego, co każdy indywidualny członek zespołu ma do zaoferowania, niż organizowanie lub dowodzenie ruchem społecznym czy gonienie za tradycyjnymi atrybutami „statusu społecznego”. Rzeczywiście, jak powiedział pewnego razu jeden INFP: „Chcę zmienić wszystkie zepsute struktury dotyczące władzy i pieniędzy. Wiem, że to złe. Ale czym to zastąpić, nie mam bladego pojęcia.”

Oczywiście, niektórzy INFPs mają pomysły na to, co chcieliby postawić w miejsce struktur, którym się sprzeciwiają. Ale ogólnie – jeśli są wobec siebie szczerzy – wielu nie ma. Prosto mówiąc, wielu INFPs jest po prostu zbyt indywidualistycznych, by zajmować się systemem wzajemnych kontroli i równowagi problemu działania zbiorowego, gdzie trzeba zastawić swój idealizm i założyć, że (przynajmniej) niektórzy ludzie są tak skorumpowani, że trzeba przypuszczać, iż każdy z nich jest „łotrem [z] żadnym innym celem … niż prywatny interes”, jak powiedział David Hume. Ogólnie INFPs bywają znacznie bardziej osobiste w swoim podejściu i – jak George Orwell, który ogłosił się „torystycznym anarchistą” – mogą kończyć wspierając idiosynkratyczną mozaikę idei, z których każda ma dla nich osobistą wartość, niekoniecznie istniejąc w logicznej sekwencji, gdzie jedna wynika z drugiej. Ponownie, jak Orwell, INFPs bywają motywowani czynnikiem ludzkim przed systemowym; będąc bardziej dotkniętymi indywidualnymi problemami i wartościami (czy to cudzymi, czy własnymi). Regułą jest, że polityczne spojrzenie INFPs kształtuje się poprzez przejście od indywidualnego do społecznego.

W sferze osobistej INFPs często są bardzo akceptującymi ludźmi i bywają też dobrymi słuchaczami. Będą uważnie słuchać obaw ludzi i często podejmują wysiłek, by naprawdę poznać ich jako jednostki. Choć mogą być nieśmiali i skromni wobec ludzi, których nie znają zbyt dobrze (i czasem nawet bywają myleni z INTPs z powodu tej tendencji), większość INFPs ma też całkiem musującą, uroczą i niewinnie drażniącą stronę, którą ujawniają w sytuacjach społecznych, które pozwalają im czuć się swobodnie. Choć czasem przyjmują atrybuty kultury korporacyjnej w środowiskach oceniających, wydając się poważnymi i perfekcjonistycznymi w imię wtopienia się, ich preferowanym stanem bywa większa spontaniczność i awanturniczość. Bardziej poszukiwacze niż oceniający, INFPs bywają doceniać spontaniczność w swoim otoczeniu społecznym i te nieoczekiwane zakręty i zwroty, które mogą prowadzić do nowej przygody. Na wiele sposobów mogą nawet wydawać się posiadać dziecięcą niewinność, gdzie podziwiają rzeczy, które ich interesują, z doceniającym poczuciem zachwytu – zachwytem, który inni mogli mieć w pewnym momencie swojego życia, ale który umarł w nich gdzieś w dorosłości. Jakkolwiek dziecinni mogą się wydawać, INFPs rzadko bywają naiwni co do intencji innych czy dają się nabrać na afektowane próby ich впечатlenia. Choć mogą o tym nie dawać poznać, są regułą refleksyjnymi jednostkami z dobrym wyczuciem innych. Czego im brakuje, to najczęściej narzędzi, by dokładnie wskazać, jak coś ich skrzywdziło lub uzasadnić, dlaczego coś nie zdołało ich podekscytować. Bywają ludźmi z bogatym światem wewnętrznym, gdzie często wycofują się, zamiast próbować narzucić swoje zdanie na coś w świecie zewnętrznym, co i tak nie jest dla nich takie ważne. Zawiedzionym INFP ryzykuje się częściej ich niezaangażowanie niż otrzymanie otwartej krytyki.