Test uzależnienia od selfie (SBS)

Koncepcja selfitis zaczęła się jako internetowa satyra w 2014 roku, gdy artykuł-hoax twierdził, że Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne zaklasyfikowało obsesyjne robienie selfie jako prawdziwe zaburzenie psychiczne z etapami granicznym, ostrym i przewlekłym. Choć historia była całkowicie zmyślona, badacze Janarthanan Balakrishnan i Mark D. Griffiths zauważyli, że leżące u jej podstaw zachowanie wymaga badania empirycznego. Aby sprawdzić, czy potrzeba robienia i publikowania autoportretów odzwierciedla mierzalne wzorce psychologiczne, zebrali spostrzeżenia z grup fokusowych z 225 studentami i opracowali Skalę Zachowań Selfitis (SBS), którą następnie zweryfikowano na 400 uczestnikach.

Zamiast traktować robienie selfie jako jeden nawyk, SBS mierzy sześć odrębnych motywów wyjaśniających, dlaczego ludzie sięgają po aparat. Pierwsze trzy dotyczą motywacji zewnętrznych i relacyjnych. Tworzenie wspomnień odzwierciedla wzmacnianie otoczenia, gdzie robienie selfie pomaga ludziom cieszyć się otoczeniem, wyrażać siebie i tworzyć trwałe osobiste trofea z danego doświadczenia. Rywalizacja społeczna polega na wykorzystywaniu selfie do przyjaznej rywalizacji z rówieśnikami, podnoszenia swojej pozycji społecznej i zbierania reakcji, takich jak „polubienia” i komentarze. Szukanie uwagi obejmuje oczekiwanie oceny ze strony rówieśników, gdzie publikowanie autoportretów służy jako droga do zdobycia widoczności i poczucia popularności.

Pozostałe trzy motywy dotyczą wewnętrznych stanów emocjonalnych i przynależności do grupy. Poprawa nastroju odzwierciedla to, co badacze nazywają modyfikacją nastroju — subiektywne doświadczenie robienia selfie w celu złagodzenia stresu, poprawy samopoczucia i natychmiastowego poczucia większego szczęścia. Pewność siebie odzwierciedla sposób, w jaki robienie lub prywatne przeglądanie własnych zdjęć może sprzyjać samozachwytowi i wzmacniać pozytywne odczucia dotyczące wyglądu i poczucia własnej wartości. Wreszcie wpasowanie się dotyczy subiektywnego konformizmu, odzwierciedlając ukrytą presję, by podążać za normami grupy, zapewnić sobie akceptację rówieśników i uniknąć poczucia odrębności lub wykluczenia, gdy inni aktywnie udostępniają selfie.

W opublikowanych wynikach Balakrishnan i Griffiths zauważyli, że różne motywy charakteryzują różne poziomy zaangażowania w selfie. Uczestnicy zaklasyfikowani jako osoby z przewlekłym selfitis uzyskali szczególnie wysokie wyniki w rywalizacji społecznej i szukaniu uwagi, co sugeruje, że osoby z silną potrzebą częstego publikowania stosują kreatywne taktyki, by zaspokoić konkurencyjne potrzeby społeczne. Tymczasem wpasowanie się różniło się najbardziej spośród wszystkich sześciu motywów między trzema poziomami i osiągnęło szczyt w środkowej, ostrej grupie, co sugeruje, że akceptacja rówieśników ma największe znaczenie dla osób, które publikują swoje selfie, ale nie uczyniły z tego stałego nawyku.

Średnia, z którą porównywany jest Twój wynik, to przybliżony punkt odniesienia z pierwotnej próby badawczej liczącej 400 indyjskich studentów, z których wszyscy regularnie robili selfie. Liczby te nie są standaryzowanymi rankingami percentylowymi ani zweryfikowanymi normami dla ogólnej populacji światowej. Ponieważ próba źródłowa składała się wyłącznie z aktywnych młodych osób robiących selfie, Twoje wyniki należy traktować jako orientacyjny obraz na tle tej konkretnej grupy, a nie jako bezwzględny miernik Twojej pozycji względem ogółu społeczeństwa.

Na koniec, ten test udostępniany jest wyłącznie w celach edukacyjnych i rozrywkowych. Nie jest oceną kliniczną ani narzędziem diagnostycznym; sami autorzy zauważyli zresztą, że SBS nie ocenia konkretnie uzależnienia od selfie jako uznanego zaburzenia psychicznego, a selfitis nie jest rozpoznawane przez podręczniki diagnostyczne. Test ten opiera się na Skali Zachowań Selfitis (SBS), ale nie jest powiązany z Balakrishnanem, Griffithsem ani ich instytucjami akademickimi. Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że Twoje nawyki cyfrowe lub rutyny w mediach społecznościowych powodują osobisty dyskomfort, rozważ omówienie ich z wykwalifikowanym specjalistą ds. zdrowia psychicznego.

Odniesienia

• Balakrishnan, J. i Griffiths, M. D. (2018). Badanie eksploracyjne „Selfitis” i opracowanie Skali Zachowań Selfitis. Międzynarodowe czasopismo zdrowia psychicznego i uzależnień, 16(3), 722-736.

Najczęściej zadawane pytania

Wypełnij test